Winter is het tweede deel uit Smith’s seizoenenkwartet. Het eerste deel Autumn werd vaak als 'de eerste Brexit novel' omschreven, maar die politieke ondertoon loopt verder in het volgende seizoen. Naast de Brexit komen ook bootvluchtelingen, de politieke situatie in de VS, , het debat over de klimaatopwarming en de verwoestende brand in de Grenfell Towers aan bod.

Art bezoekt tijdens de kerstdagen zijn moeder in Cornwall. Zijn vriendin heeft hem net gedumpt en omdat hij geen zin heeft om met familie over zijn relatieperikelen te praten, betaalt hij een onbekend meisje duizend pond om zich voor te doen als zijn vriendin. Arts moeder wordt plots weer geconfronteerd met haar vervreemde, vrijgevochten zus Iris en je krijgt flashbacks uit Iris' tumultueuze verleden te lezen. Doorheen de roman wordt de lijn tussen leugen en waarheid verkend. De Schotse glijdt stream of consciousness-gewijs van de ene gedachtegang naar de andere en verwijst ingenieus naar onder meer Shakespeare en Dickens - Arts moeder Sophie vertoont frappante gelijkenissen met Mr. Scrooge én Miss Havisham. Er zit nog veel meer intertekstualiteit verscholen in Winter, wat het volgens mij alleen maar leuker maakte om passages te herlezen. En voor de boeken in dit kwartet hoef je zeker niet de volgorde van publicatie te volgen: spring gerust van seizoen naar seizoen.

Dit is maar een van de leestips van Yasmien, de anglofiel van de Leesbrigade.