Tweehonderd jaar na het ontvangen van een radiosignaal uit de richting van de ster Carina 4269, is de aarde technologisch ver genoeg gevorderd om een onderzoeksschip te sturen. Onder de amberen gloed van de oude ster vinden ze Tschai, een grijsbruine planeet met een aardachtige atmosfeer. Kort na deze ontdekking wordt het schip echter vernietigd door een raket, gelanceerd vanuit Tschai. Enkel Reith kan ontsnappen en crasht met zijn verkenningsschip op de planeet.

De planeet blijkt bewoond door de Chash, de Dirdir en de Wankh, die de planeet duizenden jaren geleden elk op hun beurt probeerden te veroveren maar nu in een ongemakkelijke wapenstilstand leven. De oorspronkelijke bewoners, de Pnume, werden in een ondergronds bestaan gejaagd. Terwijl Reith probeert te overleven op deze exotische maar gevaarlijke planeet, ontdekt hij dat er mensen, lang geleden ontvoerd van de aarde en genetisch aangepast, deze rassen dienen als slaven.

Tschai wordt op barokke wijze beschreven en overdadig gevuld met buitenaardse wezens en culturen. Het is een ode aan de fantasie en het is genieten van de held, die alle gevaren trotseert en daarbij ook nog eens regelmatig een mooie vrouw in de schoot geworpen krijgt. Jawel het boek ademt stevig de conservatieve tijdsgeest uit van de jaren ‘6O in de VS en de vrouwen lijken in het boek enkel hulpeloos te kunnen zijn of moordlustig jaloers, maar het is interessant om het grote culturele verschil te zien tussen wat woke was toen en wat dat nu is. 

Dit is maar een van de leestips van Dominique, de apocalypticus van De Leesbrigade.