In Transcription duikt Kate Atkinson de spionagekringen van de Tweede Wereldoorlog binnen. Juliet Armstrong is een nogal naïef meisje van achttien wanneer ze door de inlichtingendienst MI5 wordt gerekruteerd. Als typiste maakt ze deel uit van een kleine groep die Britse aanhangers van het naziregime opspoort, interviewt en hen foute informatie doorspeelt. Ze gaat elke dag werken in een klein appartement vol opnameapparatuur. In de flat ernaast spreekt een MI5-agent af met Britse fascisten terwijl hij zich voordoet als een spion voor de Gestapo . Spannend wordt het helemaal als Juliet de opdracht krijgt om een fascistisch genootschap uit de hogere kringen te infiltreren. Na de oorlog vindt ze werk bij de BBC en hoopt ze de oorlogsjaren snel achter zich te laten. Toch ziet het ernaar uit dat Juliet de MI5 en de spionagewereld niet volledig van zich kan afschudden. Niemand is immers wie ze lijken te zijn...

Net als in haar eerdere roman Life after life speelt Atkinson als geen ander met de chronologie van het verhaal waardoor je steeds wordt verrast. Transcription werd een intrigerende spionageroman vol bijzondere en soms absurde humor, een combinatie die ik niet had verwacht. De namen die Atkinson voor haar personages bedenkt vond ik trouwens ook fantastisch: Britser dan Peregrine - Percy - Gibbons of Bernard Prendergast kan je het niet verzinnen.

Dit is maar een van de leestips van Yasmien, de anglofiel van de Leesbrigade.