De gepensioneerde Hüseyin kan zich eindelijk een appartement in Istanbul veroorloven, ­nadat hij 28 jaar heeft gewerkt in Duitse fabrieken. Maar net als hij zijn droomhuis eindelijk aanschouwt, ‘een  vierkamerwoning op de vierde verdieping met zijn naam op het naambordje naast de deurbel’, bezwijkt hij aan een ­hartaanval. Kinderen en vrouw haasten zich naar Istanbul om de begrafenis van Hüseyin bij te wonen.

Naast verdriet roept de pijnlijke gebeurtenis een hele reeks andere emoties en reflecties op bij de gezinsleden. Aydemir laat hen elk in een hoofdstuk hun eigen verhaal vertellen. De oudste dochter Sevda, een selfmade woman, worstelt met haar gevoelens nadat ze jarenlang het contact met haar ouders heeft verbroken. Zoon Hakan, een aardige semi-criminele man, is op de vlucht voor zichzelf. Dochter Peri is de eerste van de familie die studeert en geeft zich over aan seks en drugs. En de 15 jarige Ümit, die als enige in Duitsland is geboren, heeft een slecht geweten want in plaats van te rouwen om zijn vader, denkt hij aan Jonas, een lid van zijn voetbalteam. Tot slot denkt Emine, die sinds haar 16e met Hüseyin is getrouwd, aan hun leven samen met zijn ups en downs, de ontberingen en het lijden dat haar relatie met haar man en kinderen vormde. Elk van hen heeft geheimen, verlangens en  wonden. Elk van hen worstelt met een eigen djinn, de onzichtbare schimmen waarover we niet praten omdat we er bang voor zijn, zo legt Peri haar jongste broer uit.

Deze sociale roman van Fatma Aydemir vertelt het verhaal van fundamenteel verschillende mensen die toevallig familie van elkaar zijn en niet veel gemeen lijken te hebben. Ze slaagt erin om hen een eigen stem te geven en hun verhalen zo geloofwaardig te vertellen dat je het gevoel krijgt ze persoonlijk te kennen.

Dit is maar een van de leestips van Bettina, de wereldreiziger van De Leesbrigade.