Sarah is ziek. Ze voelt zich ‘alsof ze evolueert naar de herfst van haar leven.’
Haar zestienjarige zoon Ferre heeft problemen met zijn puberleeftijd en worstelt met opgroeien. Zijn liefje Esther draagt de rugzak van co-ouderschap en mist de bevestiging om belangrijk te zijn, vooral voor haar gescheiden ouders. Haar vader Maarten zoekt seksuele aandacht bij studenten die qua leeftijd zijn dochter kunnen zijn, een wederkerend patroon. Hij vecht tegen zijn vroeger huwelijk en de daarbij vastgelegde maatschappij.

Bij elk hoofdstuk is een hoofdpersonage aan het woord. Het boek vertelt een dik jaar uit hun leven. Elk vecht tegen het crashen, maar allen duizelen. Ferre valt letterlijk, zijn moeder lichamelijk, Esther voor haar eigen schuldgevoel, haar vader voor een vastgelegde toekomst. Allen lijken de clichés van de hedendaagse getroebleerde mens te belichamen. Jaela Cole onderzoekt waarom ze dat zijn. Ze vertelt hun verhaal.

"Samen duizelen we" is een boek waarin je de liefde, pijn en vriendschap voelt. De personages spraken me enorm aan daar ze zo herkenbaar zijn: ook grappig, meeslepend, gevoelig en vaak ontroerend. Daarenboven is de humor van Jaela Cole heel verfijnd en haar woordstijl enig! Dit boek moet je gewoon zelf lezen en vooral voelen.

Dit is maar een van de leestips van Bettina, de wereldreiziger van De Leesbrigade.