Dezelfde zondagavond waarop ik ‘Prophet song’ van Paul Lynch uitlas, won de Ierse schrijver de Man Booker Prize voor zijn nieuwste roman. In ‘Prophet song’ schetst Lynch het beeld van een Ierland waarin een fascistische partij aan de macht komt, waarin die partij langzaamaan steeds meer onderdelen van de maatschappij in handen krijgt en hoe de vrijheden van de Ierse bevolking stuk voor stuk verdwijnen. Focus van de roman is Eilish: wetenschapper, moeder van vier en getrouwd met vakbondsman Larry. Larry verdwijnt na een ‘gesprek’ met de veiligheidspolitie en hij is lang niet de enige Ier met een afwijkende politieke mening die plots vermist raakt. Eilish gaat op zoek naar haar man, maar botst overal op gesloten deuren. Haar kinderen en dementerende vader probeert ze krampachtig te beschermen terwijl hun Ierland verandert in een compleet andere wereld. 

‘Prophet song’ is zo’n boek dat je met een groeiend gevoel van onbehagen leest: uit vrees voor hoe het zal aflopen én omdat het tegelijk zo’n herkenbare wereld is. Lynch gebruikt heel weinig interpunctie en schrijft lange meanderende zinnen die je volledig in de steeds koortsachtigere gedachten van Eilish meenemen. Die schrijfstijl werkt zelfs bijna hypnotiserend en deed mij steeds verder lezen. De jury van de Booker Prize beschreef deze roman als “een triomf van emotionele vertelkunst, krachtig en moedig”. En ik kan de jury absoluut geen ongelijk geven.

Dit is maar een van de leestips van Yasmien, de anglofiel van De Leesbrigade.