Dit debuut is één van de vreemdste romans die ik in lange tijd heb gelezen – gelukkig op een ‘goede’ manier. Leah is mariene bioloog en keerde recent terug van een onderzoeksproject in de diepzee. De oorspronkelijke duur van die onderzoeksmissie was een paar weken, maar onverwacht zat ze meer dan een half jaar vast op de onderzeeër. Haar vrouw Miri ondervindt contrasterende emoties bij Leah’s thuiskomst. Na die onzekere maanden is ze bijzonder opgelucht om Leah weer thuis te hebben. Maar is ze eigenlijk echt terug? Wat er daar onderzee ook gebeurd is, het heeft Leah onherroepelijk veranderd. Miri kan moeilijk tot haar doordringen en Leah’s verblijf in de diepzee blijft haar achtervolgen. Haar dagen brengt ze meestal door in bad en het enige wat ze nog wil eten of drinken is water, liefst met een flinke scheut zout erin. En dan zijn er nog die vreemde lichamelijke klachten waarmee ze te maken heeft (bloedend tandvlees, afbladderende huid, …)

Afgewisseld met fragmenten uit Leah’s dagboek over de traumatische periode in de diepzee krijg je Miri te horen over de periode na de thuiskomst van haar partner. De diepzee geeft haar mysterieuze geheimen prijs, al is het maar gedeeltelijk. Samen met Miri besef je dat Leah nooit meer helemaal terug zal komen... 

Armfields poëtische schrijfstijl vormt het nodige tegengewicht voor de beklemmende surreële aspecten van het verhaal en zet de achteruitgang van Miri’s en Leah’s relatie extra in de verf. Een onverwacht hartverscheurend boek dat me nog steeds een beetje achtervolgt.

Dit is maar een van de leestips van Yasmien, de anglofiel van De Leesbrigade.