Toevallig las ik twee boeken na elkaar over twee vrouwen die niet zwanger zijn en waarbij uit verschillende hoek  wordt geopperd wat zwanger zijn en kinderen krijgen voor hen al dan niet kan betekenen.

In Linn Strømsborgs roman "Nooit, nooit, nooit" wil de hoofdpersoon geen kinderen. Ze woont al acht jaar samen met Philip, met wie ze deze duidelijke afspraak heeft.

Ondanks dat hun beste vrienden hun eerste kind verwachten, haar moeder voortdurend vraagt naar kleinkinderen, en haar leven vol is met ouders van kleine kinderen, geboorten en tijdsdruk van anderen blijft zij standvastig in haar keuze: er komen geen kinderen. Maar wat als Philip toch besluit vader te willen worden? 

“Nooit, nooit, nooit" is een roman die de redenen onderzoekt waarom we al dan niet kinderen krijgen. Het gaat over het maken van andere keuzes dan wat maatschappelijk verwacht wordt, en tegelijkertijd gewoon een normaal leven willen.

Daarnaast onderzoekt Emi Yagi in “De geniale ingeving van Shibata” op subtiele wijze eveneens maatschappelijke thema’s als genderrollen, sociale verwachtingen en de grenzen van identiteit. Want voor Shibata is een schijnzwangerschap immers de enige manier om te ontsnappen aan haar dagelijkse routine. Zodra Shibata "zwanger" is, verwachten de (Japanse) mannen niet langer dat ze alles voor hen doet zoals koffiezetten, hun afval opruimen of lekkernijen uitdelen.

De leugen stelt haar in staat om van haar leven te genieten en nieuwe mensen te ontmoeten. Naarmate de "geboorte" nadert, begint bij de jonge vrouw echter de grenzen tussen feit en fictie te vervagen.

Twee verschillende verhalen, maar allebei met scherpe en herkenbare observaties over vrouw-zijn en sociale verwachtingen.

Bettina, de wereldreiziger van De Leesbrigade, heeft nog meer dan deze twee leestips...