In Life hacks for a little alien groeit een meisje op met talloze kleurrijke ideeën in haar hoofd. Maar als ze spreekt, lijden haar zinnen schipbreuk en bereiken er maar een paar woorden als drenkelingen haar lippen. Ze vindt geen logica in het handelen van haar klasgenootjes of van haar leerkrachten. En de wereld vindt haar maar verwarrend, zeer onredelijk en eigenlijk gewoon nogal moeilijk.

Ze wisselt scholen af met thuisscholing en klungelt, tot wanhoop van haar lieve, emotioneel onhandige ouders maar wat aan. Bobby wordt, tot haar eigen grote verbazing, haar vriend. Wat weliswaar volledig de verdienste is van Bobby, een jongen met gedachten en daden die van de hak op de tak springen en een van die mooie mensen die de boeiende wereld achter haar ogen kan zien. 

Als ze 8 jaar is, ziet ze tijdens een van de vele slapeloze nachten een documentaire over het Voynitch manuscript. Een wetenschapper heeft het over een schrift dat niemand kan ontcijferen. Het patroon in de zinnen doet zo exotisch aan dat het wel buitenaards lijkt. Gefascineerd denkt ze na over de mogelijks buitenaardse oorsprong van het manuscript. Misschien is zij wel een buitenaards wezen en zijn de mensen die het boek hebben geschreven haar soortgenoten? Zo begint een jarenlange zoektocht naar de oorsprong en de inhoud van het boek. En in de pracht van de taal die ze ontdekt, van de boeken die ze leest en in de vreedzame rust van de bibliotheken die ze bezoekt, vindt ze inderdaad de antwoorden die ze zocht en vindt ze wel degelijk haar lotgenoten en zelfs haar roeping.

De droge humor deed mij denken aan De dagboeken van Adriaan Mol en Mathilda van Roald Dahl en liet mij meermaals breed grijnzen en grinniken. Zowel de schrijver als het meisje hebben volgens mij autisme waardoor het boek mij, vader zijnde van een autistische jongen, op vele vlakken raakte. Ik herken in mijn zoon dezelfde verwarring, dezelfde stress, het niet kunnen plaatsen van situaties of gedragingen… en dat leidt, net als in het boek, soms tot hilarische situaties en soms tot het breken van je hart. En net als Bobby en haar ouders het mooie, unieke zien van het anders zijn van het meisje, zien wij als ouders het mooie, unieke van onze zoon.

Dit is maar een van de leestips van Dominique, de apocalypticus van De Leesbrigade.