Jaren 80, een klein stadje aan de kust in Yorkshire. De tienjarige Ellie woont met haar ouders in een bouwvallig huisje. Haar vader is een werkloze visser met onverklaarbare duizelingen, haar moeder werd na een crisissituatie opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Ellie snapt niet goed waar haar moeder nu woont en vindt er soms letterlijk de ‘juiste’ woorden niet voor om de toestand in hun gezin te omschrijven.

Op een overtuigende manier vertelt Carmen Marcus hoe het meisje probeert om te gaan met de psychische problemen van haar moeder. Aan de ene kant vlucht Ellie weg in herkenbare dingen. Ze wil steeds dezelfde, vertrouwde verhalen horen die haar vader al jaren vertelt. Daarnaast is Ellie heel fantasierijk en begint ze op de vreemdste plaatsen een ingebeelde wolvin te zien. Op haar nieuwe school vinden de andere kinderen haar raar of gek, waardoor ze steeds meer geïsoleerd raakt. Dit verandert met de komst van een nieuwe leerling in de klas. Hoewel Ellie in het begin terughoudend reageert op de toenaderingspogingen van Fletch worden ze goede vrienden. Zoals Ellie het mooi verwoordt zijn ze 'two-together'.

Dit is de eerste roman van Carmen Marcus, maar ze was al intensief met taal bezig als performance poet. Die achtergrond is goed herkenbaar in haar schrijfstijl: geluidseffecten en zintuiglijke beschrijvingen brengen Ellies omgeving helemaal tot leven. Ik voelde me er bijvoorbeeld echt bij toen Ellie en haar vader op een grauwe herfstdag ingeduffeld tegen wind en regen drijfhout gingen zoeken op het strand. Sterk debuut, bijzondere leeservaring!

Dit is maar een van de leestips van Yasmien, de anglofiel van de Leesbrigade.