Mallory Quinn is een twintiger die haar leven terug op de sporen probeert te krijgen na een Oxycontin-verslaving. Ze krijgt het aanbod om voor een welgestelde familie te babysitten op hun verlegen zoontje Freddy van 5. Gretig neemt ze deze kans aan en alles lijkt in het begin fantastisch te lopen.

De ouders zijn warm en begripvol en met het zoontje klikt het zeer goed. Tot Freddy sinistere gedetailleerde tekeningen begint te maken over een vrouw die gewurgd en in een put gesmeten wordt.  Deze beelden worden door zijn denkbeeldige vriendin Anya ingefluisterd zegt de jongen. Van de buurvrouw die haar kost verdient als spiritueel medium en fervent marihuana gebruikt omdat ze dan ‘beter met de geesten kan communiceren’ verneemt Mallory dat er vlak na Wereldoorlog II een vrouw werd vermoord in het huis waarin ze verblijft. Ervan overtuigd dat Anya de geest is van die overleden vrouw, start Mallory een zoektocht om de identiteit van de moordenaar te vinden zodat Anya vrede kan vinden en Freddy met rust gelaten wordt door de geest.

Dit verhaal was een heerlijke gothic pageturner. De schrijver zorgt ervoor dat je nooit meer van het mysterie doorhebt dan wat hij wil en je wordt een aantal keren serieus op het verkeerde been gezet. Mallory komt in het boek tot leven als een coole, grappige jonge vrouw die vecht voor het welzijn van Freddy. Door haar drugsverleden wordt ze echter niet serieus genomen en dreigt ze haar job en alles wat ze moeizaam weer heropgebouwd heeft te verliezen. Ik vond het treffend beschreven hoe snel iemand de controle kan verliezen door een medicijn dat extreem verslavend werkt en in de VS door artsen nog steeds massaal wordt voorgeschreven en waarbij jaarlijks duizenden Amerikanen door een overdosis het leven laten. Uit commerciële overweging werden de nadelen van deze medicijnen stelselmatig verzwegen. De miniserie ‘Dopesick’  gaat bijvoorbeeld over deze problematiek.

Dit is maar een van de leestips van Dominique, de apocalypticus van De Leesbrigade.