Hilary Byrd is een depressieve en gefrustreerde Engelse bibliothecaris uit Petts Wood in het zuidoosten van Londen. Hij heeft een hekel aan de nieuwe kasten op wielen, de self-checkout stations, de nieuwe luidruchtige bibliothecaresse, het uitgescholden worden door kleine meisjes en oude mannen. De stuntelige en wereldvreemde vrijgezel wil in het verre India tot rust komen.

Hij komt er in aanraking met meerdere kleurrijke personages: Jamshed, een tuktuk-chauffeur die hem bijna dagelijks rondrijdt naar het dorp, de sfeervolle bibliotheek, de botanische tuinen, de lokale winkels... Zijn neef Ravi, een kapper met zwarte laarzen en een witte Stetson die droomt van een carrière als countryzanger. Priscilla die zonder duimen en met het ene been langer dan het andere door het leven hinkt. De lusteloze hond Ooly en het scharminkelig paard Stephan.

Al vroeg besef je als lezer dat er iets met Hilary zal gebeuren en de ontknoping houdt je in de ban. De politieke context waarbij religieuze en nationalistische spanningen broeien, druppelt immers het verhaal binnen met fatale gevolgen.

Dit boek gaf me kippenvel. Het verhaal is prachtig opgezet en de sfeer van het bergdorp in India waar Hilary Bird zich terugtrekt om te herstellen van zijn geestelijke inzinking is heel accuraat weergegeven. Carys vermeldt in haar dankwoord: ‘wie bekend is met de voormalige Britse regeringspost Ootacamund (‘Ooty’) in de Nilgiri-heuvels van Tamil Nadu in het zuiden van India, zal die in dit boek terugvinden.’ Ik ben zelf jaren geleden in Ooty geweest. Ik werk zelf in een bibliotheek. Misschien heb ik het boek daarom zo graag gelezen. Maar daar stopt de vergelijking wel. Depressief en gefrustreerd ben ik niet. 

Dit is maar een van de leestips van Bettina, de wereldreiziger van De Leesbrigade.