Het lied van de geesten van Jesmyn Ward was voor mij dé absolute topper van 2018. Het is een geschiedenis van geweld, verwaarlozing en racisme in het zuidelijk Amerika. 

Tiener Jojo groeit op in een gebroken familie in de onderklasse van de maatschappij. Hij leeft samen met zijn kleine zusje Kayla bij zijn grootouders. Granma ligt ziek te bed met kanker, zodat Jojo de zorgt draagt voor zijn kleine zusje. Granpa is zijn held en verhalenverteller. Hij neemt Jojo mee naar zijn verleden in Parchman prison waar de elfjarige zwarte jongen Richie er genadeloos moest werken op de velden. Leonie, drugsverslaafd en zwanger op 17-jarige leeftijd, waait nu en dan binnen, maar is compleet ongeschikt als moeder. Ze is getrouwd met “white trash” Michael, wiens neef ooit de broer van Leonie vermoordde. Samen met haar vriendin Misty besluit ze om Michael op te pikken na zijn verblijf in Parchman prison. In een opwelling neemt ze haar twee kinderen Jojo en Kayla mee. Wat volgt is een apocalyptische rit doorheen het donkere en gewelddadige zuiden. 

Wat mij aansprak was de claustrofobische rit, waar verleden en heden samenhokken in de piepkleine wagen. De geesten uit het verleden sissen en fluisteren en de volledige geschiedenis van het arme zuiden reist mee.

Dit is maar een van de leestips van Els, de omnivoor van onze Leesbrigade.