Al 27 jaar lang gaat de zon schuil achter een donkere sluier wolken. Niemand kent de oorzaak van deze verduistering maar over de gruwelijke gevolgen kan geen enkele twijfel bestaan. Niet meer gehinderd door de voor hen dodelijk zon, voeren de vier Vampierenclans strijd met de mensheid. Terwijl de rangen van de ondoden bij elke strijd verder worden aangevuld met gesneuvelden, verliezen de levenden steeds meer grond. Een van de laatste bastions van hoop is de Orde van de Zilverheiligen. Zilverheiligen zijn halfvampieren die boete doen voor hun zondige bestaan door hun leven aan God te wijden en vampieren te bestrijden. Hun vampierenbloed maakt ze bovennatuurlijk sterk maar geeft hun ook een dorst naar bloed, een dorst waar ze niet aan mogen toegeven maar waar ze allemaal uiteindelijk aan ten onder gaan. Gabriel de Léon is de beste vampierenjager van de Orde. Hij wordt echter gevangengenomen door de Clan Chastain, een van de 4 vampierenclans, en gedwongen om zijn levensverhaal te vertellen. Want er is één ding dat de vampierenheerschappij in de weg kan staan,  een jonge vrouw met de naam Dior Lachance. Een afstammeling van de Verlosser, de zoon van God die volgens een profetie de zon weer kan doen schijnen en waarvoor Gabriel een bloedeed heeft gezworen om haar te beschermen.

Jay Kristoff schrijft zijn verhalen in een heerlijk gotische, donkere, barokke stijl. Gabriel de Léon spuugt op de naïeve idealen waar hij vroeger in geloofde. Na jaren van strijd en het zien van de gruwelen waartoe mens en vampier toe in staat zijn, voelt hij niets dan minachting en haat voor zowel vampier en mens als voor de God die hij als Zilverheilige zou moeten dienen. Het verhaal is hard en wreed maar ook glorieus, vol heroïek en emoties en doorspekt met zwarte humor. Dit citaat is een van de vele die mij deed lachen: ‘‘I was thirteen when I laid eyes on my first wretched.’ The historian tilted his head. ‘We prefer the term foulblood.’ ‘Apologies, vampire,’ the silversaint smiled. ‘Have I somehow given impression that I give a solitary speck of shit for what you prefer?’ Maar je komt ook vaak pareltjes tegen zoals deze: “But music, de León…” The vampire leaned forward, animated for perhaps the first time since their conversation began. “Music is a truth beyond telling. A bridge between strangest souls. Two men who speak not a word of each other’s tongues may yet feel their hearts soar likewise at the same refrain. Gift a man the most important of lessons, he may forget it amorrow. Gift him a beautiful song, and he shall hum it ’til the day the crows make a castle of his bones.” Met deze kleurrijke schrijfstijl kan Kristoff zowel emotionele als gewelddadige taferelen bezielen. Ik heb recent deel 2 van deze trilogie gelezen en ik kan, gerustgesteld, zeggen dat in tegendeel tot vele trilogieën het hoge niveau bewaard blijft. 

Dit is maar een van de leestips van Dominique, de apocalypticus van De Leesbrigade.