In "Een beetje geluk" keert de Argentijnse Marilé na twintig jaar onherkenbaar terug naar Temperley in Buenos Aires als Mary Lohan. Ze vertrok er na een traumatische gebeurtenis halsoverkop richting Boston in de Verenigde Staten. Ze liet daarbij haar 6-jarige zoon en echtgenoot achter.

Het verhaal wordt in de ik-persoon verteld waardoor het heel persoonlijk en pijnlijk wordt.  In een intieme en oprechte stijl vertelt Marilé/Mary over haar heden en verleden en het keerpunt dat deze scheidt.

Welk drama is er immers gebeurd dat het leven van Marilé/Mary en dat van anderen rondom haar voorgoed heeft veranderd? Hoe is ze in Boston beland? Hoe heeft ze haar leven opnieuw opgepikt? Is de schuld op te lossen door de boete?

Het is een heftig, emotioneel en ontroerend verhaal dat de Argentijnse schrijfster Claudia Piñeiro optekent.

En dat wordt perfect beschreven in de quote van Alice Munro in het voorwoord:

‘Dit is acute pijn.  Die zal chronisch worden. Chronisch betekent dat hij permanent is maar misschien niet voortdurend. Het kan ook betekenen dat je er niet dood aan gaat. Je raakt hem nooit kwijt, maar je gaat er niet aan dood.  Je zult hem niet iedere minuut voelen, maar je  zult niet veel dagen zonder zijn.  En je zult trucs leren om hem minder te maken of uit te bannen, terwijl je probeert niet dat te vernielen waarvoor je deze pijn hebt opgelopen.’ 

Dit is maar een van de leestips van Bettina, de wereldreiziger van De Leesbrigade.