De zwavelgele hemel is een grootse roman over de weg naar volwassenheid. Het hoofdpersonage blikt terug op zijn jeugd met familie en vrienden. De verteller brengt zijn vakanties door op het Finse platteland, waar hij bevriend geraakt met de rijke Alex Rabell en zijn zus Stella. Alex opent een deur naar een sprookjesachtige wereld op het grote landgoed, tussen de meren, immense parken en imposante zwavelgele hemelen. Hij valt voor de charmes van de mooie Stella en ze worden een stel. In zijn omgang met Alex en Stella lijkt de verteller het klassenverschil te overbruggen, maar stilaan blijkt hoeveel vernederingen hij moet ondergaan om de vriendschap in stand te houden. Alex blijkt een meestermanipulator die binnen de vriendenkring genadeloos mensen tegen elkaar uitspeelt. Het verhaal ontknoopt zich verder in het grijze heden, waarin we alle personages terugvinden. Er is verbondenheid, maar ingrijpende gebeurtenissen hebben ook tot vervreemding en eenzaamheid geleid. Al wat de personages nu nog rest is de terugblik naar een mooi verleden.

De zwavelgele hemel is een prachtige roman. Westö is meesterlijk in de evocatie van de magische jeugdjaren in het Finse klimaat. Ook de stijl evolueert mee van mooie zinsneden in de jonge jaren naar korte zinnen in het kille heden. Het oproepen van de melancholische sfeer is meesterlijk en het zit ook vervat in het Beatles-lievelingslied van de vader: While My Guitar Gently Weeps.

Dit is maar één van de leestips van Els, de omnivoor van onze leesbrigade.