Een vrouw, we komen haar naam niet te weten, gaat logeren bij haar nicht Luise die een buitenverblijf heeft in een geïsoleerde vallei in de Oostenrijkse Alpen. Als Luise en haar man op een avond uitgaan in een nabijgelegen dorp, blijft de vrouw samen met Luchs, de hond van het koppel, thuis. De volgende morgen merkt de vrouw dat Luise en haar man niet zijn thuisgekomen en ongerust besluit ze naar het dorp te wandelen. Tot ze plots op een doorzichtige wand botst. Wanneer zij de omgeving verkent, ontdekt ze dat de wand de volledige vallei omspant. Ze ziet in de verte, voorbij de wand, koeien versteend in hun weide staan en ze merkt een man op, verstard bij een waterpomp. Redding blijft uit en de vrouw moet noodgedwongen in de vallei zien te overleven. Jaren later schrijft ze een verslag neer over wat ze heeft meegemaakt.

In "De wand" van Marlen Haushofer wordt de psyche ontleedt van een vrouw die, alleen, moet leven in een wereld die soms overweldigend mooi is maar die haar ook dodelijk kan kwetsen in zijn onverschillige wreedheid. De liefdevolle band die de vrouw opbouwt met de altijd vrolijke Luchs, met de zwangere koe Bella die ze dolend in het woud vindt en met een eigenwijze wilde kat die haar steeds zo hautain aankijkt, is prachtig beschreven. En zoals het leven ook in de realiteit is, kan het mooie niet zonder pijn bestaan. Zo vertelt de vrouw al in het begin van het boek, dat Luchs op een gewelddadige manier zal sterven. Die kennis zorgt, doorheen het boek,  voor een dreigende sfeer die soms ver weg is, soms dichtbij,  maar altijd aanwezig. De eenzaamheid die haar soms dreigt te vermorzelen, geeft haar echter ook de kans om af te rekenen met haar verleden en zichzelf te vinden.

Dit is maar een van de leestips van Dominique, de apocalypticus van onze Leesbrigade.