Frances Langton wordt verdacht van de moord op haar werkgevers, maar het dienstmeisje kan zich niets meer herinneren van die bewuste avond. Volgens de publieke opinie en de toen al op sensatie beluste pers is het duidelijk dat de ‘mulatto murderess’ de fatsoenlijke Mr en Mrs Benham heeft vermoord. Vanuit haar cel schrijft Frannie haar levensverhaal neer. Een vergelijking met het werk van Sarah Waters lijkt onontkoombaar, maar volgens mij weerstaat Sara Collins die met glans. Haar gothic novel "The confessions of Frannie Langton" is zeker geen flauw afkooksel van Fingersmith of Margaret Atwoods Alias Grace.

Frannie werd als slavin geboren op Paradise, een plantage van de Britse familie Langton in Jamaïca. Het schrandere meisje leert er lezen van Miss-bella, maar wordt evengoed publiekelijk afgeranseld door haar wispelturige eigenares. Mr Langton houdt zich vooral bezig met dubieus wetenschappelijk onderzoek naar de fundamentele verschillen tussen blanken en zwarten. Hij verzamelt schedels en lichamen om zijn vooringenomen conclusies te staven. Frannie wordt tegen wil en dank zijn assistente - én onderdeel van een experiment.

Na een verloren weddenschap ‘doneert’ Langton Frances als dienstmeisje aan de Londense wetenschapper George Benham. De jonge vrouw ontwikkelt een obsessie voor zijn echtgenote Marguerite Benham. Zij voelt zich gevangen in haar huwelijk en zoekt soelaas in de kalmerende werking van opium en laudanum, maar ook in de armen van andere vrouwen. De innige en tumultueuze relatie tussen Frances en Marguerite heeft drastische gevolgen…

Met verwijzingen naar Moll Flanders van Daniel Defoe en Jane Eyre van Charlotte Brontë wortelt Collins haar hoofdpersonage diep in de 18de- en 19de-eeuwse literatuur. Een sterke historische roman over slavernij, klassentegenstellingen, onrecht, goed en kwaad, en uiteindelijk ook over de liefde. Absoluut één van mijn favoriete boeken uit 2019!

Dit is maar een van de leestips van Yasmien, de anglofiel van de Leesbrigade.