Liza, een jonge Amerikaanse vrouw, is op vakantie met haar familie in Portugal als er vanuit het niets gigantische ruimteschepen in de lucht verschijnen. Op alle digitale kanalen verschijnt de boodschap dat het mensen enkel nog toegestaan wordt om op Antarctica te leven en dat ze 30 dagen hebben om dat continent te bereiken. Verder contact is er niet, kernraketten en andere massavernietigingswapens functioneren niet meer en de mensheid begint noodgedwongen aan een exodus naar het minst leefbare gebied op aarde. Ook Liza probeert met haar familie de relatieve veiligheid van het koude continent te bereiken.

Na de aankomst van de buitenaardse wezens valt de mens als heerser van de planeet in een vingerknip van zijn troon en wordt als een dier, zonder uitleg, naar een onherbergzaam asiel verdreven. De overrompeling, paniek en chaos die plots ontstaan, de buitenaardse vreemdheid en stille dreiging van de ruimtetuigen, de machteloosheid en wanhoop van mensen, vond ik in zijn realistische beschrijving zeer pakkend en verontrustend. Het deed mij denken aan hoe de Noord-Amerikaanse Indianen zich gevoeld moeten hebben toen ze in de 19e eeuw gedwongen werden om naar onherbergzame gebieden te verhuizen. Ook dat waren vaak dodentochten, waar kinderen, vrouwen en ouderen eerst stierven. Voortgedreven door soldaten met een totale onverschilligheid voor de waardigheid en het leven van deze mensen. Het boek beschrijft een tijdspanne van 20 jaar vanaf de exodus. Ook het harde leven op Antarctica waar overleving voorrang krijgt op ethiek, empathie en cultuur is meeslepend. Cold People is een boek dat veel vragen onbeantwoord laat maar daardoor des te boeiender is.

Dit is maar een van de leestips van Dominique, de apocalypticus van De Leesbrigade.