In 1996 krijgt een hoogbejaarde dame in een Frans bejaardentehuis de 'Légion d'Honneur' uitgereikt, de hoogste militaire onderscheiding van het Vreemdelingenlegioen. De journaliste Wendy Holden overhaalt de vrouw haar verhaal te publiceren. Het verhaal van Susan Travers, de enige vrouw in het Vreemdelingenlegioen.

Geboren in 1909 in een welstellend gezin in Engeland -- vader, een held uit de Eerste Wereldoorlog, is de klassieke ijzervreter, moeder een neurotische achtergrondfiguur -- heeft Susan één grote ambitie: de gunst van haar vader verwerven. Een idee-fixe dat haar een leven lang blijft achtervolgen. Als puber verlaat ze met het gezin het bekrompen Engeland voor het mondaine Cannes. Vader stort zich op zijn werk, moeder raakt nog verder geïsoleerd, dochterlief bloeit open en ontdekt het bandeloze leven van de hogere klasse. Ze reist van het ene skioord naar een andere mondaine badplaats, stort zich in het Europese tenniscircuit en scheurt met snelle wagens van de ene minnaar naar de andere. Dan breekt de oorlog uit. Nu Frankrijk kreunt onder de Duitse bezetting en de onderlinge verdeeldheid, keert Susan naar Engeland terug. Na een korte opleiding tot verpleegster sluit ze zich aan bij het leger der Vrije Fransen dat onder leiding van De Gaule opstoomt naar Afrika. Samen met de soldaten van het Vreemdelingenlegioen doorkruist ze Noord-Afrika. Eerst als ambulancier, daarna als chauffeur van een dokter en nog later als chauffeur van generaal Koenig, de bevelhebber van de legionairs. Zij wordt de minnares van de generaal. De liefde bloeit, maar lijdt onder het clandestiene ervan en onder de verplichtingen van Koenig. Zij aan zij overleven ze de zwaarste bombardementen en beschietingen. Susan krijgt de ene onderscheiding na de andere, Koenig de ene bevordering na de andere. Na de oorlog keert de generaal terug naar zijn vrouw. Susan blijft verweesd achter, laat zich op voorspraak van haar strijdmakkers als eerste en enige vrouwelijke legionair bij het Vreemdelingenlegioen inlijven. Haar eenheid wordt in Vietnam ingezet, waar ze huwt met een onderofficier, twee zonen baart en ontslag neemt uit het leger om haar rol als moeder en echtgenote op te nemen. Door ziekte van haar man keren ze terug naar Frankrijk, waar ze verder een kleurloos burgerleven leiden. Herinneringen aan 'haar' generaal blijven haar gedachten bepalen.

Een liefde in Afrika vertelt vanuit het ikperspectief het avontuurlijke leven van een vrouw op zoek naar zichzelf. Travers doet de lezer kond van haar momenten van opperste gelukzaligheid en diepste droefheid, samenhangend met de nabijheid of de afwezigheid van haar geliefde. Desondanks komen de personages niet echt tot leven. De koele observerende stijl zal daar wel veel mee te maken hebben. Net zo min komen de gruwelen van de oorlog voldoende uit de verf. Het blijft allemaal te afstandelijk. Travers stond op de eerste rij bij heel wat historische gebeurtenissen, maar kijkt niet verder dan haar eigen navel. [Werner Verrelst]

In deze herinneringen vertelt de dochter van welgestelde Engelse ouders hoe ze haar milieu ontvluchtte. Op haar twaalfde gingen haar zeer conservatieve ouders aan de Franse Rivièra wonen, waar ze meer vrijheid had, net als op de finishing school in Florence. Daarna financieel onafhankelijk leidt ze in Frankrijk een vrij leven zonder vaste partner. In de Tweede Wereldoorlog wordt ze verpleegster en ambulancechauffeur, sluit zich in 1941 aan bij de Vrije Fransen van De Gaulle en werkt met het Vreemdelingenlegioen in Noord-Afrika als chauffeur van kolonel Koenig, die haar grote liefde wordt. Beiden onderscheiden zich in de Slag om Bir Hakeim.(1942), waarna Koenig teruggaat naar zijn vrouw. Na de oorlog trouwt ze met een Bir Hakeim-veteraan. De goedvertaalde memoires van de enige vrouw (1909-2003) die diende in het Franse Vreemdelingenlegioen, in 2000 verschenen als 'Een liefde in Afrika', vormen een boeiend en bijzonder verhaal dat beslist aandacht verdient, maar inmiddels iets te gedetailleerd is verwoord door journaliste Wendy Holden. Met een katern zwart-witfoto's.