Op 15 januari 2010 wordt de 75-jarige gepensioneerde Dublinse advocaat Farley Grainger op de vloer van zijn badkamer naast het toilet wakker. Hij is door een beroerte getroffen en merkt dat hij deels is verlamd. Na een vergeefse poging de buren te waarschuwen komen er herinneringen boven: aan de vorige dag, aan het afscheidsfeest op zijn kantoor (2000), aan zijn werk en zijn verhouding met de vrouw van zijn compagnon (1990), aan zijn dementerende moeder, aan de dood van zijn vrouw in 1970 en aan het woelige studentenleven in de jaren zestig van de twintigste eeuw; steeds verder terug in de tijd, en tegen de achtergrond van gebeurtenissen uit de beschreven periodes (het WK voetbal in 1990, de moord op John Lennon in 1980 etc.), tot hij in 1940 als kind van vijf in een ziekenhuis ligt. Hoewel in de derde persoon geschreven, is de lezer steeds dicht bij Farley. Door het gebruik van de tegenwoordige tijd ontstaat een direct en indringend beeld van de hoofdpersoon en zijn omgeving, vol empathie, zonder ook maar een moment sentimenteel te worden. Een meesterlijke roman, vanuit een ongewoon perspectief.