Jasper Gwyn woont in Londen en is een succesvolle romanschrijver. Als hij op een dag door Regent’s Park wandelt, krijgt hij ineens het besef dat wat hij elke dag doet om de kost te verdienen niet langer bij hem past. Thuisgekomen schrijft hij een artikel bestaande uit een lijst van tweeënvijftig dingen waarvan hij zich voorneemt om ze nooit meer te doen. Een van die dingen is boeken schrijven. Toch begint hij zich na verloop van tijd ongemakkelijk te voelen en krijgt hij last van de drang om te schrijven. Hij krijgt het vage idee dat hij het beroep van kopiist zou willen uitoefenen. Zijn leven verandert door twee gebeurtenissen. Hij ontmoet een dame die hem zegt dat hij zou moeten 'mensen overschrijven' en hij belandt in een kunstgalerie waarin hij een reeks portretten ziet die hem aan het denken zet. Zo komt hij op het idee om portretten te schrijven.
Mr Gwyn richt daartoe een atelier in die de juiste sfeer moet scheppen waarin hij kan schrijven. Alles moet kloppen: de ligging, het licht, de muziek, de meubelen. Mensen kunnen tegen betaling een portret krijgen, dat ze echter alleen zelf mogen lezen. De geportretteerde dient daarvoor vier uur per dag gedurende ongeveer dertig dagen aanwezig te zijn in het atelier. Daarbij dienen ze naakt te zijn. Het doet er niet toe wat ze doen. Ze moeten gewoon zichzelf zijn. Alles verloopt prima tot Gwyn een portret maakt van een meisje van negentien jaar. Een en ander komt in de pers. De auteur verdwijnt van de aardbol. Jaren later ontrafelt zijn toenmalige assistente het geheim van Mr Gwyn.
Alessandro Baricco heeft weer een uitstekend verhaal geschreven, waarin hij zijn fantasie de vrije loop heeft laten gaan en daarbij een heel eigen wereld heeft gecreëerd. In heldere, trefzekere en mooi geconstrueerde zinnen weet hij een sfeer op te roepen die aan sprookjes doet denken. Haast achteloos is hij ook in staat om een roman te schrijven over het schrijven zelf en over het interessante filosofische thema van het kijken en bekeken worden. Bovendien is het verhaal spannend. Enkel het einde is een beetje geforceerd postmodern.
[Kris Velter]

Met de ragfijne novelle 'Zijde' verwierf de Italiaanse schrijver (1958) wereldfaam. Zijn werk werd en wordt overal vertaald. 'Mr. Gwyn' is het verhaal van een Engelse romanschrijver die stopt met het schrijven van fictie en kopiist wordt, een schrijver van portretten van mensen die hij geruime tijd, als een schilder, in zijn atelier observeert. Na verloop van tijd raakt de schrijver in een crisis, waarbij hij uit het zicht verdwijnt en werkelijkheid en literatuur een wonderlijk verband aangaan. Deze roman gaat over hoe dicht mensen tot elkaar kunnen naderen, over wat literatuur is, over de onmogelijkheid van direct contact. Het verhaal is raadselachtig en helder tegelijk, filosofisch en psychologisch. Verteltechnisch is het een fascinerend meesterwerk, hoogst origineel, zeer concreet en van een grote diepgang. Kleine druk.