Af en toe lees ik graag een dystopische roman om dan achteraf gerust adem te kunnen halen. Héél af en toe blijf ik daarentegen achter met een sluimerend gevoel van onbehagen en dat gevoel bezorgde Sophie Mackintosh mij onlangs na het lezen van ‘Blue ticket’. In deze roman krijgen meisjes van een niet nader benoemd land een blauw of een wit lotje wanneer ze voor de eerste keer menstrueren. Dat lotje bepaalt het verdere verloop van hun leven. Wit staat voor trouwen en kinderen krijgen, blauw betekent geen kinderen en een ‘vrij bestaan’. 

Calla kreeg enkele jaren geleden een blauw lotje toegewezen. Ze lijkt tevreden met haar vrijheid, maar verlangt tegelijk enorm naar iets wat niet voor haar is weggelegd: zwanger worden en een kind krijgen. Dat allesomvattende verlangen maakt haar roekeloos en ze wil er echt alles voor op het spel zetten…

Het grote centrale thema is overduidelijk: (het gebrek aan) vrije wil. Vrouwen hebben in dit fictieve land geen keuzevrijheid meer over hun kinderwens en kunnen geen beslissingen nemen over hun eigen lichaam. Mackintosh schrijft in een stijl die soms lyrisch aanvoelt, af en toe heel afstandelijk is en dan weer uitschiet naar een rauw, bijna gewelddadig taalgebruik. ‘Blue ticket’ is geen dystopie die je leest voor een spannend plot of bijzonder goed geconstrueerde wereld – daarvoor zijn er te veel losse eindjes die je als lezer zelf moet invullen. Maar het is wel een bijzonder geschreven dystopisch verhaal dat je aan het denken zet over thema’s die hopelijk onheilspellende toekomstmuziek (worden en) blijven.

Dit is maar een van de leestips van Yasmien, de anglofiel van De Leesbrigade.