Ik lees soms graag eens een klassiek oorlogsverhaal met de heroïek van de ‘goeden’ en ‘slechteriken’ waarbij de goeden natuurlijk altijd winnen. De Hollywood oorlogsverhalen met de gung-ho mentaliteit die je bijvoorbeeld ook ziet in de Amerikaanse oorlogsfilms van de jaren ’50 en ’60. Films met acteurs zoals John Wayne die, met de sigaar in de mondhoek en met catchy oneliners, nazi-soldaten in de pan hakt. Onder andere door de Viëtnamoorlog kwam er een kentering in die portrettering van het glorieuze oorlogsverhaal. De absurditeit, de corruptie en de zinloze wreedheid van oorlog kwam meer en meer op de voorgrond te staan. Het boek ‘The thin red line’ van Norman Mailer is daar een goed voorbeeld van.

Maar goed, ik had dus zin in een complexloos zwart-wit verhaal waar de helden in het eerste deel onterecht aangevallen werden, waarbij ze het eerst zwaar te verduren kregen en bijna de oorlog verliezen maar dan toch glorieus winnen (klassieke vertelstructuur). 2034 van Elliot Ackermann leek mij zo’n verhaal. In het boek ontvlamt WO III als een VS-vloot in de Zuid-Chinese zee lamgelegd wordt door een gecombineerde Iraans-Chinese cyberaanval en dan kansloos tot zinken wordt gebracht door de Chinese vloot. Ziedaar de klassieke start van een klassiek verhaal maar dan slaat het boek een andere weg in en blijft van heroïek weinig meer over. Er blijven alleen maar slechte of minder slechte keuzes over voor beide partijen en de hoop op een ‘mooie’ overwinning blijkt snel onmogelijk.

Dit is maar een van de leestips van Dominique, de apocalypticus van De Leesbrigade.